Hoe maak je een Kerstverhaal volgens beproefd recept uit Grootmoeders tijd?

Ingrediënten:
- wintertijd
- een aantal goede tegenstellingen (arm – rijk; warm – koud; licht – donker; gierig – gul; tekort – overvloed; goedaardig – gemeen; eenzaam – saamhorig)
- een personage dat sympathie opwekt
- een doel dat behaald moet worden
- sneeuw

Bereiding:
Zet je personage in de wintertijd. Even laten inweken. Voeg vervolgens de tegenstellingen toe, afhankelijk van je smaak. Voor een rijkgevuld Kerstverhaal voeg je alle tegenstellingen toe. Niet tegelijk. Roer goed voor een gelijkmatige verdeling.
Als het goed is begint het doel dat gehaald moet worden, nu op te borrelen. Zo niet, rustig door blijven roeren.
Voor een troostrijk verhaal: zorg dat het doel gehaald wordt. Voor een pittiger verhaal: bedenk of het doel ook NIET gehaald kan worden voor een extra tragisch effect.
Voeg sneeuw naar smaak toe.
Garneer met kerstbelletjes een een toefje arreslee.

Schrijf smakelijk en fijne kerstdagen!

(In het kader van de kerstgedachte zet ik mijn Vonkje voor een keer online. Ook elke week zo’n schrijfopdrachtje in de mailbox? Kijk hier)

Even wilde ik naar boven. Tanden poetsen. Maar toen wist ik het. Het komt van de sigaren.

Nu de commotie om Mauro is uitgedoofd, hebt u misschien tijd om een ander individueel geval te bekijken. Dit geval is ook schrijnend, maar om weer een heel andere reden.
Een bootvluchteling uit een knoflookland is onlangs aangekomen, met in zijn kielzog honderden volgers van Noord-Afrikaanse komaf, die erg bedreven zijn in het ‘s nachts binnendringen van huizen. U hoort het mij geen dievenbende noemen, maar er zijn mensen die het zeggen.
Deze fundamentalistisch bebaarde vluchteling strooit met cadeaus waarvan de financiële onderbouwing schimmig is. Het is een kwestie van tijd voor deze leenconstructie de economie van Zuid-Europa in elkaar doet storten, waarna deze cadeaus uiteindelijk een peperdure sigaar uit eigen doos worden.
De omvangrijke scheepslading is bij binnenkomst niet gescreend. Er zijn ook geen invoerrechten over betaald. Een visum is nooit aangevraagd, net zomin als een verklaring van goed gedrag, verplicht voor iedereen die met kinderen werkt.
Maar het allergevaarlijkst is dit: deze buitenlandse infiltrant (sommigen noemen het een inboorling, maar dat hoort u mij niet zeggen) houdt de handel en wandel van heel Nederland bij in een database. Wij gewone Nederlanders kunnen alleen maar vrezen voor de repercussies die volgen als de verzamelde data hem niet behagen.
Ik wil u hierbij met klem verzoeken een krachtig signaal af te geven: stuur dit sujet per omgaande naar zijn land van herkomst met zijn entourage. Al mag hij van mij eerst nog wel even naar de wedstrijd Ajax – Real Madrid. Met zijn moeder.

Ooit heb ik een hypotheek afgesloten. De adviseur was een frisse knul met een kuifje en een mickey mouse-stropdas. Dat weet ik nog wel. Maar wat voor soort hypotheek ik heb… als sla je me dood.

Ook nu nog spreken de cijfers mij geen tale.
Maar ik denk dat ik een nieuw concept heb bedacht om medeslachtoffers te helpen. We moeten de cijfers een smoel geven. We moeten er personages van maken en er sappige verhalen omheen verzinnen, zodat we weten met wie we te maken hebben. Dan blijven we er wel bij.
Ik stel het volgende voor: de 1 is een kwaaie pier, een chagrijn die niemand duldt. Hij (ja, hij) verzamelt postzegels.
De 2 is altijd op zoek naar harmonie en gezelligheid. Zij (ja, zij) heeft als hobby kraanvogels vouwen.
De 3 is een vrolijke frans, een moppentapper.
De 4 is een twijfelkont.Denkt en piekert heel wat af en komt terug op allerlei besluiten.

Enzovoorts. Het hoeft maar van 0 tot 9; de andere getallen zijn combinaties van personages. Dan snap je meteen waarom de 13 een ongeluksgetal is: zet maar eens een vrolijkerd bij een chagrijnige eenling. Dat wordt ruzie.
Formules zijn nu geen onbetekenende cijfercombinaties meer, maar verhalen. Romans. Met een plot en sub-intriges. Formules zijn adembenemend spannend! En de combinatie van je cijferslot is ook geen probleem meer. Gewoon: “twijfelkont, manisch, zonnig” onthouden. (Of wat dan ook voor jou geldt.)

Ik ga een lesmethode ontwikkelen. Binnenkort te koop. Ik weet nog niet voor hoeveel.

Gisteren aangekomen na een vermoeiende vliegreis. De bevolking is allervriendelijkst, maar kan niets doen aan de akelige vliegenplaag die hier heerst.
De eerste nacht nauwelijks geslapen door het voortdurende ruisen van de branding. Wordt hopelijk nog beter.
Zojuist op het strand gelegen. Kon ternauwernood een kokosnoot ontwijken die onbesuisd omlaag viel. Om het vege lijf te redden moest ik verder in de brandende zon liggen.
Ik mis jullie zeer. Denk steeds aan Moeders overheerlijke bloemkool.
Joop, zul je de Verkadeplaatjes eerlijk delen? En Netty, zul je niet te lang naar de radio luisteren? Je verpest je oren er nog mee.
Moet nu stoppen. Iemand biedt mij iets aan dat kok-teel heet.
Veel groeten van uw toegenegen Vader.

Kortom: als je schrijft, is het handig als je kunt liegen. Schrijf je niet? Niet getreurd, het kan nog steeds. Verzin een steenrijke tante in Mexico, een verleden als free-fighter, je bijrol in die kaskraker, of die dag dat je bijna geveld werd door een nog niet ontdekte bacterie, die nu jouw naam draagt.

Heb je ook een mooie leugen? Ik hoor ‘m graag!
Veel liegplezier.

Zoonlief was het eerste slachtoffer. Hij kwam er mee in aanraking via youtube. De muppet-show. Het leek zo onschuldig. Maar met de kennis van nu en met voortschrijdend inzicht zal de overheid deze website hoogstwaarschijnlijk platleggen. Of in elk geval dit filmpje.
Hij moest hard lachen toen hij het zag. Toen nog wel. Hij keek het nog eens. En nog eens. En nog eens. En toen liet hij het aan mij zien.

Leuk filmpje, dacht ik in mijn onschuld. Dat liedje kende ik wel. Ik keek het nog eens. En nog eens. En nog eens.
Wat zingen jullie? vroeg de volgende huisgenoot, toen zoon en ik het samen zongen (het is een perfect lied om samen te zingen, dat is het verraderlijke). Wij zongen. Hij deed mee. Drie de pineut. En toen een uurtje later huisgenoot vier ook meedeed, was er geen redden meer aan.

Intussen is het niet leuk meer. We zijn er moe van met z’n allen. Willen niet meer. Kunnen niet meer. Maar geheid, denk je er even niet meer aan, begint er weer iemand, en komt het in alle hevigheid terug.
Doktersbezoek helpt niet, vrees ik.

We zullen er mee moeten leren leven. Net als met zo’n koortslip. Dodelijk is het niet, ongeneeslijk wel. Nu zorg ik er maar voor dat zoveel mogelijk mensen besmet raken. Gedeelde smart is halve smart en leedvermaak is altijd fijn.

Dus rest mij de grote vraag, nu je toch zo ver bent doorgelezen (waaghals!): durf je? Ga je het filmpje kijken?

Ja, ik weet het. Een ander vraagt zich dat weer af bij achtbanen die over de kop gaan. En daar spring ik weer gillend van plezier in. Ik maak puzzels van duizend stukjes om ze daarna weer af te breken. Totaal zinloos in andermans ogen. Maar er komen tenminste geen snerpende fluitjes aan te pas, je wordt er niet koud en smerig van.

Was het leuk? vroeg ik aan het eind aan mijn dochter. Hartstikke leuk had ze het gevonden. Ze zal later vast haar eigen trauma’s hebben, maar hopelijk niet op gymgebied.