Kerstverhaal koken

Hoe maak je een Kerstverhaal volgens beproefd recept uit Grootmoeders tijd?

Ingrediënten:
- wintertijd
- een aantal goede tegenstellingen (arm – rijk; warm – koud; licht – donker; gierig – gul; tekort – overvloed; goedaardig – gemeen; eenzaam – saamhorig)
- een personage dat sympathie opwekt
- een doel dat behaald moet worden
- sneeuw

Bereiding:
Zet je personage in de wintertijd. Even laten inweken. Voeg vervolgens de tegenstellingen toe, afhankelijk van je smaak. Voor een rijkgevuld Kerstverhaal voeg je alle tegenstellingen toe. Niet tegelijk. Roer goed voor een gelijkmatige verdeling.
Als het goed is begint het doel dat gehaald moet worden, nu op te borrelen. Zo niet, rustig door blijven roeren.
Voor een troostrijk verhaal: zorg dat het doel gehaald wordt. Voor een pittiger verhaal: bedenk of het doel ook NIET gehaald kan worden voor een extra tragisch effect.
Voeg sneeuw naar smaak toe.
Garneer met kerstbelletjes een een toefje arreslee.

Schrijf smakelijk en fijne kerstdagen!

(In het kader van de kerstgedachte zet ik mijn Vonkje voor een keer online. Ook elke week zo’n schrijfopdrachtje in de mailbox? Kijk hier)

Ta-Ta-Ta-Tand

Ik keek dinsdag naar de nieuwe aflevering van TaTaTaTaal, met Kees Torn. Heeft-ie nou zo’n slecht gebit?, vroeg ik. Brokkelige tanden, en ik dacht zelfs stukken zwarte tand te zien.
‘Dat komt van het schrijven,’ werd er naast me gebromd.

Even wilde ik naar boven. Tanden poetsen. Maar toen wist ik het. Het komt van de sigaren.

Denkend aan Holland

Ik zag een buitenlandse documentaire over Nederland. Niet over het gedoogbeleid of ons polderkabinet, maar over onze Eeuwige Strijd tegen het Water (ESW). Wij Hollanders waren heel knap in onze ESW. We zagen de polders, de duinen, de dijken. Beelden van de watersnoodramp, een rivier buiten zijn oevers, de molens, de grachten en uiteindelijk, als klap op de vuurpijl, de waterkering. Haleluja, wat een land. Wat een ijver. Wat een doorzettingsvermogen.
We zijn heroischer dan we zelf beseffen. En ik heb besloten dat ik daar tot nu toe te weinig eer voor heb gekregen. Als volgende keer iemand vraagt hoe het is om in Nederland te wonen, zal ik beginnen over Hansje Brinker. Ik zal vertellen hoe ik als kind tegen eindeloze duinenrijen aankeek waar ik het water soms bijna overheen zag klotsen. Ik zal schetsen hoe onze kinderen over de dijken naar school fietsen, kilometerslang. Hoe we bij oosterstorm ‘s nachts burgerwachten vormen, Hollandse mannen en vrouwen van stavast, die op de uitkijk staan en het waterpeil in de gaten houden. Af en toe prikken ze met een stok in de dijk om zich te vergewissen van de stevigheid. Bij alarmfase vier slaan ze hun klompen ritmisch tegen elkaar, zodat het geluid tot in de omliggende dorpen te horen is. Dan spoeden we ons geordend in de reddingssloepen, vrouwen en kinderen eerst. We varen naar de dichtstbijzijnde molen om daar hoog en droog te wachten tot het waterpeil gezakt is. Intussen zingen we goedgemutst van Alles in de Wind en Onder Moeders Paraplu.
Zodra het weer droog is, keren we terug naar onze woningen. Daar dweilen we zonder morren het overtollige water weg en dan doen we de was. Als het maandag is. We neuriën tevreden. Opnieuw een overwinning bij onze ESW.

Geachte meneer Leers,

Nu de commotie om Mauro is uitgedoofd, hebt u misschien tijd om een ander individueel geval te bekijken. Dit geval is ook schrijnend, maar om weer een heel andere reden.
Een bootvluchteling uit een knoflookland is onlangs aangekomen, met in zijn kielzog honderden volgers van Noord-Afrikaanse komaf, die erg bedreven zijn in het ‘s nachts binnendringen van huizen. U hoort het mij geen dievenbende noemen, maar er zijn mensen die het zeggen.
Deze fundamentalistisch bebaarde vluchteling strooit met cadeaus waarvan de financiële onderbouwing schimmig is. Het is een kwestie van tijd voor deze leenconstructie de economie van Zuid-Europa in elkaar doet storten, waarna deze cadeaus uiteindelijk een peperdure sigaar uit eigen doos worden.
De omvangrijke scheepslading is bij binnenkomst niet gescreend. Er zijn ook geen invoerrechten over betaald. Een visum is nooit aangevraagd, net zomin als een verklaring van goed gedrag, verplicht voor iedereen die met kinderen werkt.
Maar het allergevaarlijkst is dit: deze buitenlandse infiltrant (sommigen noemen het een inboorling, maar dat hoort u mij niet zeggen) houdt de handel en wandel van heel Nederland bij in een database. Wij gewone Nederlanders kunnen alleen maar vrezen voor de repercussies die volgen als de verzamelde data hem niet behagen.
Ik wil u hierbij met klem verzoeken een krachtig signaal af te geven: stuur dit sujet per omgaande naar zijn land van herkomst met zijn entourage. Al mag hij van mij eerst nog wel even naar de wedstrijd Ajax – Real Madrid. Met zijn moeder.

De 4 is een twijfelkont

“Wat weet jij nog van economie?” vroeg iemand mij. Ik dacht na. Economie. Een groot, mistig veld strekte zich voor me uit.
“Niet veel,” zei ik naar waarheid.
Of ik geen goede leraar had dan, vroeger. Nou, de leraar was ook niet denderend. Maar het lag vooral aan mij. Aan mijn hersens.
Spreek tegen mij over cijfers, en binnen twee minuten raak ik in een diepe, coma-achtige staat. Dat gaat vanzelf. Daar heb ik niets over te zeggen.
Ik was niet onwillig, vroeger. Ik wilde het echt wel leren. Maar zodra de eerste formules op het schoolbord kwamen, tekende ik droedels in mijn schrift en droomde ik weg bij die leuke jongen twee banken voor me. Om even later op te schrikken, meestal op het moment dat de leraar tot een allesomvattende conclusie kwam.

Ooit heb ik een hypotheek afgesloten. De adviseur was een frisse knul met een kuifje en een mickey mouse-stropdas. Dat weet ik nog wel. Maar wat voor soort hypotheek ik heb… als sla je me dood.

Ook nu nog spreken de cijfers mij geen tale.
Maar ik denk dat ik een nieuw concept heb bedacht om medeslachtoffers te helpen. We moeten de cijfers een smoel geven. We moeten er personages van maken en er sappige verhalen omheen verzinnen, zodat we weten met wie we te maken hebben. Dan blijven we er wel bij.
Ik stel het volgende voor: de 1 is een kwaaie pier, een chagrijn die niemand duldt. Hij (ja, hij) verzamelt postzegels.
De 2 is altijd op zoek naar harmonie en gezelligheid. Zij (ja, zij) heeft als hobby kraanvogels vouwen.
De 3 is een vrolijke frans, een moppentapper.
De 4 is een twijfelkont.Denkt en piekert heel wat af en komt terug op allerlei besluiten.

Enzovoorts. Het hoeft maar van 0 tot 9; de andere getallen zijn combinaties van personages. Dan snap je meteen waarom de 13 een ongeluksgetal is: zet maar eens een vrolijkerd bij een chagrijnige eenling. Dat wordt ruzie.
Formules zijn nu geen onbetekenende cijfercombinaties meer, maar verhalen. Romans. Met een plot en sub-intriges. Formules zijn adembenemend spannend! En de combinatie van je cijferslot is ook geen probleem meer. Gewoon: “twijfelkont, manisch, zonnig” onthouden. (Of wat dan ook voor jou geldt.)

Ik ga een lesmethode ontwikkelen. Binnenkort te koop. Ik weet nog niet voor hoeveel.

Niet doen!

Ik las laatst een boek met allemaal uitroeptekens erin!
Op elke bladzij stonden er wel een paar!
Ik houd niet van uitroeptekens!
Zeker niet als ze niet nodig zijn!
En meestal zijn ze helemaal niet nodig!
Dan wil de schrijver laten weten: Dit is een belangrijke zin!
Maar een zin is belangrijk om zijn inhoud!
En niet omdat er een uitroepteken achter staat!
Als iedereen maar lukraak uitroeptekens gaat plaatsen!
dan stevenen we af op een!
De! va! lu! atie!
van het uitroepteken!
Dus ik stel voor!
Laten we het uitroepteken!
alleen nog gebruiken!
als het!
echt!
nodig is!
Bijvoorbeeld als iemand heel acuut hulp nodig heeft!
En dus Help! roept!
Of als twee mensen!
elk aan een andere kant van een bos staan!
zonder bereik op hun mobiele telefoon!
en ze kunnen elkaar niet vinden!
Dat ze dan elkaar roepen!
Zoiets als Roooomeooooo!
Of: Julia ik ben hier!
Dan is een uitroepteken op zijn plaats!
Wees dus alstublieft zuinig met het uitroepteken!
We zetten toch ook niet overal lukraak vraagtekens achter?
Dank u wel.

Vader gaat op stap

Lieve Moeder, Joop en Netty,

Gisteren aangekomen na een vermoeiende vliegreis. De bevolking is allervriendelijkst, maar kan niets doen aan de akelige vliegenplaag die hier heerst.
De eerste nacht nauwelijks geslapen door het voortdurende ruisen van de branding. Wordt hopelijk nog beter.
Zojuist op het strand gelegen. Kon ternauwernood een kokosnoot ontwijken die onbesuisd omlaag viel. Om het vege lijf te redden moest ik verder in de brandende zon liggen.
Ik mis jullie zeer. Denk steeds aan Moeders overheerlijke bloemkool.
Joop, zul je de Verkadeplaatjes eerlijk delen? En Netty, zul je niet te lang naar de radio luisteren? Je verpest je oren er nog mee.
Moet nu stoppen. Iemand biedt mij iets aan dat kok-teel heet.
Veel groeten van uw toegenegen Vader.